அரசியல் “மாநாடு”: திரைப்பார்வை

நான் பொதுவாக தொலைக்காட்சியோ, திரைப்படங்களோ பார்ப்பதில்லை. சமீபகாலமாக குறியீடுகள், சாதீய வன்மங்கள் நிறைந்து கிடப்பதால் தவிர்த்தே வந்திருக்கிறேன். ஒரு வன்மம் பிடித்த இயக்குனர், தன் புழுத்துப்போன, சிந்தனையை (என் செலவில்) என் மீது திணிப்பதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. வரலாற்றை படிக்க எனக்கு ஆயிரம் நல்ல வழிகள் உண்டு. பிரஹதீஸ்வரர் கோவிலைப்பற்றி படிக்க குடவாயில் பாலசுப்ரமணியன் எழுதிய புத்தகம் இருக்கிறது, சோழர்கள் பற்றி நீலகண்ட சாஸ்திரி எழுதிய “சோழர்கள்” இருக்கிறது. எனக்கு சாதீய வன்மம் பிடித்த ரஞ்சித்துகள் தேவையில்லை, ராஜராஜனின் வரலாற்றைப் படிக்க.

The Edge of tomorrow படம் பார்த்திருந்தால் இந்தப்படம் ஆச்சு அசல் அதே. படத்திலும் இது, நேர்மையாக, சொல்லப்படுகிறது. எனவே இது copy அல்ல, another instance of The Edge of tomorrow. சமீபத்தில் வந்த படங்களில் எந்த “குறியீடும்” இல்லாத படம் என்று கேள்விப்பட்டு, சரி பார்க்கலாம் என்று திரையரங்கில் பார்த்தேன்.

இருபது நிமிடங்களில் என் மீது திணிக்கப்படும் கருத்து என்னவென்று தெரிந்துவிட்டது. சிம்பு, என்ற அப்துல் கலீக், “எங்கள் சமுதாயம்” மீது கறை படிந்திருக்கிறது, அது எங்கள் தவறு இல்லை, எங்கள் மீது பழி சுமத்துகிறார்கள். Actually we are innocent என்கிற கருத்தை வைத்து கதை பயணிக்கிறது.

1998 குண்டு வெடிப்பில் “தவறாக” கைது செய்யப்பட்டவரின் குடும்பம் கொஞ்சம் சோதனைகளுக்கு உள்ளாகிறது. “என் தந்தை குற்றமற்றவர்” என்கிற மகனின் வாதம். ரஃபிக் என்கிற பாத்திரத்தை வைத்து (infamous 1998 blasts) கோயம்புத்தூரில், ஒரு முதலமைச்சரின் அரசியல் கூட்டத்தில், குண்டு வெடிக்க வைத்து மதக்கலவரம் உண்டு பண்ண ஏற்பாடு செய்கிறார் பரந்தாமன் என்கிற அரசியல்வாதி, தனுஷ்கோடி என்கிற காவல் அதிகாரியுடன் சேர்ந்துகொண்டு. அந்த பழியை ரஃபிக் மீது சுமத்தி அந்த சமுதாயத்தின் மீது “களங்கம்” ஏற்படுத்தும் திட்டமாம்.

குண்டு வெடிக்கவைப்பது பரந்தாமன். ஆனால் அவர் அந்த “சமுதாயத்தின்” மீது பழி சுமத்தி அறுவடை செய்கிறாராம். எப்படி இருக்கிறது பாருங்கள்! பாஷா என்ற பெயரை யாரும் உச்சரிக்கவில்லை. கடைசியில் அப்துல் ரஃபிக் எல்லாவற்றையும் காப்பாற்றுவதுதான் கதை.

திருபுவனம் ராமலிங்கம் சோகம் மனதில் கனன்று கொண்டிருக்கும் யாருக்கும் இது முகம் சுளிக்க வைக்கும்.

படத்தில் இது பற்றி பேசப்படும் இடங்கள் மிகவும் குறைவானவை என்றாலும், that is the agenda. “எங்கள் மீது பழி சுமத்துகிறார்கள்” என்று ஆதங்கப்படும் அவர்கள் “ஏன் எங்கள் மீது பழி சுமத்துகிறார்கள்” என்று கேள்வி கேட்காமல் இருப்பது விந்தையே. நல்லவர்களும் கெட்டவர்களும் எல்லா சமுதாயத்திலும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் சதவிகிதம் matters a lot. உண்மையை உணராத சமுதாயம் என்றும் தன்னைத் திருத்திக் கொள்ளாது.

மாநாடு படத்தில் வரும் “correcting the faults as you find out is the key to perfection” என்ற தத்துவத்துக்கு அடிப்படையே “எங்கே தவறு” என்ன என்று தெரிந்துகொள்வது. ஆனால் படம் சொல்வதோ “தவறு என் மீது இல்லை” என்பது.

சொன்னதற்கும், சொல்ல வந்த கருத்துக்கும் இவ்வளவு முரண் கொண்ட ஒரு நல்ல படத்தை இப்பொழுதுதான் பார்க்கிறேன்.

படம் முடிந்து வீட்டுக்கு வரும் வழியில் மகனிடம் “என்ன நினைக்கிறாய், இது பற்றி” என்ற கேட்டபொழுது “ஆமாம்பா. Poor they are. They are being crucified. பாவம் அவுங்க” என்று சொன்னபொழுது தான் என் பயம் அதிகமாகியது. The agenda works.

The Family Man, குருதி (மலையாளம்) , Trance என்று மற்ற மொழிகள் உண்மையைப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் வேலையில் தமிழ் மட்டும் பொய் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது.

Leave a Reply

Your email address will not be published.